وقتی تا این وقت از شب چراغهای خانه ات را روشن نمیکنی وقتی هیچ کس نیست و در تنهایی احمقانه ات هزاربار زندگیت را دوره میکنی وقتی فقط صدای ابی برایت مانده ...وقتی دست میکنی توی موهایت و فکر میکنی چقدر نوازش موهای صافت را دوست داری قصه ات غمگین میشود دختر!

من دچار تناقض شده ام...انگار دو آدم در من بطور موازی زندگی میکنند...آدمهای وقت شناسی که خوب باید محاسبه کنند تا کی سر از پوستین تن بیچاره من در بیاورند و عرض اندام کنند،مثل دو هوو که باید شبهایشان را بشناسند و پا از گلیمشان درازتر نکنند تا شیرازه زندگی نکبتشان از هم نپاشد.

آدمهای من خسته اند و کلافه...خودم از هر دوشان کلافه تر !زندگی من شناورست میان یک زن سنتی که با چادر گلدار از مهمانهای شوهرش با چای و شیرینی پذیرایی میکند مهمانهایی که آمده اند زیارت قبولی کربلا را بگویند...آدمهایی که برایشان شام میرزا قاسمی درست میکنم باسیر فراوان و کنار زنهاشان مینشینم و از طرح گلهای فرش وآرکوپال وزمین وزمان و دار ودیوار میگویم و همینطور همراهیشان میکنم در مسخره کردن جاریهایشان و از ته دل میخندم ...

آدم دیگر من شلوار جین با کفشهای یغور کت میپوشد شاید چون از ملوسی و نازی زنانه ایشش میشود...کوله میاندازد و هندزفری توی گوشش میگذازد و بیشتر راه خانه تا دانشگاه را همنوا با نامجو و کیوسک و زد بازی وشهرام ناظری والخ پیاده گز میکند...

بگذار خوشبختی همان کوچه باشد

کوچه ای حوالی میدان فلسطین

که من پایین تابلواش ایستاده ام و لبخند میزنم...

بگذار سهم ما از زندگی شیرین همان فیلم فلینی باشد که بعدش من برای تو کیک درست کنم

کیک دو رنگ با کشمش و گردو...